In a couple of minutes your life changes immediately and you donx92t give a fuck about things. All I want is the normal life back, as fast as possible.
Het ging al nachten niet goed. Dat er binnenkort iets zo gaan gebeuren was wel te verwachten, maar niet zo snel, en niet dat het zo erg zou zijn. In de nacht van donderdag op vrijdag is ze naar het ziekenhuis gegaan, en daar opgenomen. In de loop van de dag hebben ze gekeken wat er nu aan de hand was, en wat ze er aan gingen doen. Ik stapte thuis net de auto uit, toen me vader vertelde dat hij naar het ziekenhuis moest. Een paar uur later werd ik gebeld dat ze geopereerd werd.
Nu is het zaterdagavond, en wordt ze nog steeds in slaap gehouden. Het kan zijn dat ze nog weken in het ziekenhuis moet liggen. En dat had ik niet gehad, weekEN! Dat herstel langer zou duren had ik wel verwacht omdat ze een bloedziekte heeft, maar zo lang.
Het is echt zo raar om thuis te zijn. Het is een grote bende, it’s a neightmare. De komende weken zullen raar zijn, vooral in combinatie met stage. Veel dingen interesseren met om dit moment echt helemaal niet, er zijn veel belangrijkere dingen in life. Laat ik nu net in de laatste 2 weken stage nog nieuwe dingen krijgen, kan ik net gaan doen alsof ik het heel leuk vindt en heel interessant. Terwijl ik nu echt andere dingen aan me hoofd heb. Aan alle kanten wordt nu aan je getrokken, iedereen belt en spreekt je aan. All I want is met rust gelaten word, en als ik aandacht wil dan laat ik dat wel merken.
Vandaag een brief gekregen van school, over de eindpresentaties, de stagebegeleiders krijgen ook een uitnodiging. Ik heb de lijst gezien, en ik heb echt een super kleine opdracht, en veel lager niveau als de andere. But I don’t care about it, right now. Want kan zo’n f*cking presentatie me nu op dit moment schelen. Ik kan me daar echt niet druk op maken. Als ik alles haal is 2 juli de diplomauitreiking. Zal ze erbij kunnen zijn? Ik hoop het, maar wil daar nu niet aan denken.
